.......
و خوندن مجموعه شعرای حسین پناهی و درهمون حال گوش دادن به شادمهر
و بعدش خوابیدن و خواب حسین پناهی رو دیدن عوض نمیکنم...
این لحظه و همیشه!
به یاد مارجا نیکا!
عزیزترین موجودِ معاصرم!
که در اعماقِ این دریای وهمُ هولُ مرگ،
مرواریدِ اکتشافاتم شد
و اکنون
یگانه وُبی تا
می درخشدُ ظلمانی ترین زوایای وجودم را روشن می کند!
به یاد او که شبیهِ هیچ کس نیست!
شبیه هیچ کس
الّا رویاهای دور و دراز خودم!
بهانه ی همه ی دویدن ها وُایستادن ها وُخوابیدن ها!
بهای همه سکندری ها وُ خیره گی ها وُدل تنگی ها وُ بی خوابی ها!
سبزِتُردِ هفت ساله گی
و طلای همیشه!
آسمانِ درختانِ بادامِ همه بهارها!
سنگ ها وُگُل سنگ های همه کوهستان ها
و گلِِ گُل بوته های ارغوان همه ی تپه ها!
نازِ همه ی بابونه ها!
معجزه ی همه آواها،
که همراه با زمین،
چشم سنجاقک احساس را به طلوعی دوباره می کشاند!
هفت لایه ی زمین!
هفت پرده ی آسمان!
همه جا!
همه جا!
همه جا تو بودیُ دلم را به بازی می گرفتیُ نمی شناختمت!
در داستان های روسی،
پشت پنجره،
سر برشیشه یخ بسته،
برفِ سنگینِ خیابان ها را تماشا میکردی
و در شعر آمریکای لاتین،
با موهای وِزوِزِ هرگز شانه نخورده وُصورت خاکی،
چون سیب زمینیِ تازه از خاک درآمده یی،
چشم ها را تنگ کردی
و خیره بر دوربین خبرنگار غریبه ماندیُ هیچ نگفتی!
افسوس همه دریاها!
ژرفای همه افق ها!
جذبه همه خاک ها
و آن حس غریبی که بناهای متروکه می دهند!
چمن زادگاه گوزن های خسته ی مهاجر!
رقصِ خوشه ها!
طعمِ گل!
طعمِ ازگیل!
عطر تنباکو
و معماری سرسریِ قاب پروانه ها!
زنگوله ی فریبای همه ی بادها!
پاریسِ توریستِ بنگلادشی دل!
همه ی زمین،
با رنگین کمان های هزار رنگش!
آخرین آیه از کتابی مقدس که در خاطره ی جهان مانده است!
لالای رامش گرِ کودکِ عقل!
آدرس خدا!
زیبا ترین ترجمان ربو بیّت!
بها و بهانه!
بهانه و بها!
هستی کوچک من،
با کهکشانهای دورُ نزدیکش!
زمین کوچک من،
با آلپ هل وُ البرزهاوُاطلس وُ
نمک ها وُگوگرد ها وُمیخک ها و سنگ ها
و صحراها وُ شقایق ها وُ شهرها وُدرخت ها وُنروژهایش!
همه ی نمراتِ کسریِ ریاضیاتِ دبیرستانِ وجود!
به یادِ تو!
یادم!
تنها یادم!
این لحظه وُ همیشه
حسین پناهی
پ.ن 1:این شعر به شدت منو یاد جانی میندازه...این روزا به شدت به جانی نیازدارم
پ ن2:فائزه تولد امیرسبحان مبارک...
دوش دیوانه شدم